Zimna zupa, bez gotowania, zwana Gazpacho, od lat popularna w Stanach Zjednoczonych, tak naprawdę pochodzi z hiszpańskiej Andaluzji i Portugalii. Etymologia słowa gazpacho ciągle jest bardzo dyskusyjna. Prawdopodobnie pochodzi od hiszpańskiego "Caspa", co oznacza "fragment" lub "mały kawałek".

Danie to sięga starożytności. Wspomniano o "surowej" zupie w literaturze greckiej i rzymskiej, mimo że dwa podstawowe składniki współczesnej wersji, pomidory i zielona papryka, zostały sprowadzone do Hiszpanii z Nowego Swiata dopiero w XVI wieku. Antyczne zupy zaczyniano z chleba, oliwy z oliwek, wody i czosnku. Stare hiszpańskie książki kucharskie klasyfikują gazpacho jako sałatkę, ale od dziesiątek lat sałatka zamieniła się w zupę i to w coraz większej ilości wariantów. Jest pyszna!

Najczęściej spotykana gazpacho jest mieszanką pomidorów, czosnku, oliwy z oliwek, wody, octu, cebuli, ogórków i zielonej papryki, zagęszczoną bułką tartą. Gazpacho można podawać z grzankami, dodatkowymi pokrojonymi warzywami i posiekanym jajkiem - dla uzupełnienia smaku i lekkiego podniesienia kaloryczności zupy. Białe gazpacho z prowincji Malaga w Andaluzji oparte jest na moczonym chlebie, migdałach i winogronach, jogurcie lub śmietanie. 

Pozostańmy jednak przy kuchni amerykańskiej. Poza podstawową mieszanką pomidorową, która podbiła już niemal cały świat, Amerykanie upodobali sobie też białe gazpacho, wieloowocowe, melonowe, brzoskwiniowe, truskawkowe i zawsze z dodatkiem czosnku i innych przypraw. Dosyć popularne są też gazpacho z dodatkiem avocado, zimnego rosołu, owoców morza, i oczywiście boczku... Ponieważ zimna zupa jest łatwa w przygotowaniu, w wielu witrynach barów i małych restauracyjnek widnieją ogromne napisy - ṠWIEŻE GAZPACHO. I ma wielu zwolenników, szczególnie podczas lunch'ów w upalne dni.